In eerste instantie doet de wond heel erg denken aan een diepere en uitgebreide ‘hot-spot’. Dit is een lokale huidontsteking met bacteriën wat ontstaat door herhaaldelijk trauma, bijvoorbeeld doordat de hond er de hele tijd tegenaan schuurt, net zo lang totdat de huid kapot gaat. We zien dit vaker bij honden die door de modder hebben gerold, of hebben gezwommen in verontreinigd slootwater zonder dat ze hierna worden afgespoeld. Ook dieren met met een kwetsbare huid (bijvoorbeeld allergische dieren) zijn gevoeliger voor het krijgen van hot-spots.               

De verdachte hot-spot van Boss gedraagt zich echter helemaal anders. Ondanks pijnstillers, antibiotica en wondzalf wordt Boss er letterlijk steeds zieker van. Hij slaapt alleen maar en heeft enorme pijn aan zijn kop. De plekken verkorsten en zijn ook helemaal niet rustig. Ze breiden zelfs uit en Boss heeft ontzettend last van jeuk, wat het probleem alleen maar erger maakt. Ondanks medicatie tegen de jeuk en een kraag om de wond te beschermen zien we dat het niet goed gaat. De agressiviteit en snelheid van wonduitbreiding is zorgelijk. Onder de korst zien we ondertussen pus ophopen en de haren trek je er allemaal zo uit: de ontsteking breidt zo steeds verder uit de diepte in.

Gezien de ernst en uitgebreidheid kiezen we ervoor huidbiopten te nemen en een kweek van de pus in de wond te doen, om zo hopelijk snel meer duidelijkheid te verkrijgen. Hiervoor brengen we Boss kort onder algehele narcose, wat de eigenaren toch wel erg spannend vinden op deze leeftijd. Gelukkig zien ook zij dat op deze manier doorgaan geen optie is, want Boss heeft tot op de dag van de narcose ondanks meervoudige pijnmedicatie en antibiotica nog altijd veel pijn. Na de ingreep krijgt Boss zijn kraag weer om en voegen we een nieuwe medische wondspray toe die helpt om het wondgebied verder te behandelen en het ongunstiger te maken voor bacteriën.

Als de uitslag van de kweek volgt, worden we er helaas niet geruster op. Er is sprake van een nare rotbacterie, waartegen geen geregistreerde zalfjes of tabletten bestaan. Moet alle vrolijkheid van Boss dan echt door zo’n rotbacterie gaan eindigen na een leuk tafereel in de modder?  

Gelukkig niet. Sinds de start met de speciale wondspray zien we eindelijk wat stapjes in de goede richting ontstaan. De wond wordt minder vurig, droogt wat meer in en de pus verdwijnt. Boss wordt ook blijer en wanneer we niet veel later ook de uitslag van de biopten binnen krijgen wordt het allemaal wat duidelijker. Er worden gelukkig geen kankercellen gevonden, wat ons weer wat meer hoop geeft om de behandeling gestaag voort te zetten. In het verslag wordt onder andere een verdenking uitgesproken over Berenklauw, een ontzettend nare plant die heftige brandwonden kan geven op de huid van mens en dier. Bij Boss is er daarnaast ook een gemene bacterie bijgekomen.

We zien Boss nog een aantal keren voor wondbehandeling op de praktijk, en de fotocollage over 2 maanden tijd is uiteindelijk verbluffend om te zien. Wij zetten deze medische wondspray sinds dit verhaal nu ook steeds meer in bij andere dieren, met ook daar goede resultaten. Waar we bij Boss bijna met de handen in het haar zaten vanwege een onbehandelbare rotbacterie, heeft deze spray in dit moeilijke traject Boss toch wel gered of in ieder geval voorkomen dat de wond verder kon uitbreiden.

Of de haarzakjes niet permanent beschadigd zijn geraakt zal de tijd leren.
In ieder geval hebben we weer een blije Boss terug die nog lekker verder kan genieten van zijn oude dag; en desnoods dan maar met een kale kop!

Het bericht De huid valt er zomaar af! verscheen eerst op Dierenkliniek Oost-Betuwe.

Het is eind van de middag en mijn baasje komt eindelijk thuis. Mijn stem is schor omdat ik al zovaak heb geprobeerd hem te roepen, maar tevergeefs. Maar goed, ik ben allang blij dat hij er weer is dus laten we plezier gaan maken want ik barst van de energie! Als het deurtje van de bench los is storm ik door de kamer, maar ik merk al gauw dat mijn baasje vermoeid en chagrijnig lijkt. Ik zou hem zo graag willen opvrolijken maar ik voel aan alles dat hij geen zin in mij heeft. Mijn baasje snauwt wat naar me en duwt me af en toe opzij met zijn been. Hij bedoelt het vast niet zo dus ik vergeef het hem, maar hij vindt dat ik nu lastig ben omdat hij moet koken. Ik moet uitkijken en vooral niet in de weg lopen dus besluit ik mij maar terug te trekken. De voerbak gaat af: fijn, een mooie afleiding voor mij.

Niet zo lang geleden hebben mijn baasjes bedacht dat ik maar in de bench moet blijven wanneer zij weg zijn. Ik stond volgens de buren anders voortdurend bij het raam te blaffen, en had zelfs een paar keer een ongelukje in huis gehad. Toen ik het deurkozijn vorige maand had afgeknabbeld omdat ik zo graag de deur wilde openen om gezelschap op te zoeken was dit de druppel voor hun geweest.

Ik voel mij soms zo alleen, maar ik neem het mijn baasjes niet kwalijk en zal hier ook nooit over oordelen. Zij zijn druk en ik moet mij maar inschikken. Het werk is belangrijk, het huishouden, er moeten boodschappen worden gedaan, de baas moet sporten… Ik heb allang geleerd dat ik mij moet aanpassen dus probeer mij de laatste tijd wat meer koest te houden en te genieten van de geluksmomentjes. Wanneer we samen gaan wandelen hoop ik altijd dat we het grote rondje gaan doen, en ik barst dan ook van de energie. Maar het korte rondje past beter in het schema. Steeds vaker wordt ik teruggetrokken aan de riem of loopt mijn baasje alleen maar naar zijn mobiel te staren als wij buiten zijn. Ik mis de aandacht en ik zou hier graag over in gesprek gaan maar dat lukt mij niet. Dat ik jou dit niet duidelijk kan maken vind ik zo ontzettend lastig! Tegenwoordig word ik gelukkig rustig als ik op mijn pootjes ga knagen. Van vacht is daar weinig meer van over en ik krijg er ook wondjes en kloofjes van. Ik probeer het vooral te doen als de baas niet kijkt, want anders weet ik dat hij boos op me wordt omdat hij echt geen tijd heeft om met mij naar de dierenarts te gaan.

Vroeger was het allemaal anders. Vol verwondering leerde ik allemaal dingen over het leven. Wat een bloem was, hoe gras voelt, welk gevoel ik krijg als ik met mijn baasje kan knuffelen maar ook wat de regels zijn over hoe je je moet gedragen en dat je moet luisteren als de baas dat van je vraagt.
Lief baasje, ondanks alles bewonder ik jou en kijk ik tegen je op. Jij bent mijn alles dus ik ben gewoon erg blij als ik je weer zie en dat kan ik dan moeilijk verbergen. Het spijt me als ik soms lastig ben, maar ik ben gewoon graag bij je en gaat de tijd ook niet veel te snel?
Als ik dadelijk oud en versleten ben dan kan ik dit allemaal niet meer inhalen dus waar wachten we eigenlijk op?

Laten we samen genieten, meer momenten samen zijn, oprechte aandacht.
Jij leerde mij als jonge hond over het leven, maar kan ik jou dan alsjeblieft nu leren waar het leven écht over gaat?

Het bericht Probleemgedrag? verscheen eerst op Dierenkliniek Oost-Betuwe.

Dat het eigenlijk fijn is dat we er bewust voor kunnen kiezen om een dier niet langer te hoeven laten lijden, voelt op het moment dat je dit besluit voor heel veel mensen helemaal niet als fijn; eerder als een hele pijnlijke plicht.

Dit ondervond ik afgelopen jaar aan den lijve met onze grote vriend Kato. Kato was een eigenwijze boerenfox met karakter, die we ruim 16 jaar bij ons mochten hebben. Hij is niet vaak ziek geweest, maar de laatste jaren gingen zijn niertjes toch echt wel langzaam achteruit. Natuurlijk had ook hij de nodige ouderdomsklachten zoals doofheid, een slechter zicht en stramme gewrichten, maar daar pasten we ons op aan en gaven hem daarin de nodige ondersteuning.

Ik wilde natuurlijk écht niet dat hij zou gaan lijden, maar ik wilde hem ook echt niet ‘te vroeg’ in laten slapen. En wat is dát moeilijk zeg! Eigenwijs als hij was bleef hij natuurlijk eten, en als hij dat niet deed (omdat hij af en toe toch wel erg misselijk was door zijn slechte nierfunctie) kon ik wel weer iets bedenken om hem te geven om zo weer door een dipje heen te komen. Hij liep niet meer zo ver. Toch als hij een paar keer per dag een klein rondje deed genoot hij nog steeds zichtbaar van het zonnetje en het heerlijke struinen en snuffelen. Dit was een oude hond met een leven dat was aangepast op zijn oude lijf van bijna 17 jaar.

Tot begin juli…

Plots ging het echt snel veel slechter. Hij moest vaak braken, had geen trek meer in eten (wat echt opvallend was voor deze hond) en werd steeds wankeler op de pootjes.

Nog steeds vond ik het heel lastig om de knoop door te hakken. Mijn vriend zag ook wel dat het minder ging, maar dacht nog wel: “hij eet toch nog?” Na een paar dagen tobben heb ik toen toch maar weer een keer bloedonderzoek gedaan en het bleek dat in twee maanden tijd zijn nierwaardes waren verdubbeld van slecht naar dramatisch. Toen werd het pijnlijk duidelijk: hier mocht ik hem niet mee door laten lopen. Als dit een hond van een ander zou zijn zou ik ook adviseren om hem te laten gaan, dus zat er niets anders meer op.

Rationeel gezien kon ik heel tevreden zijn. Kato was een heel oud hondje die een heel mooi leven had gehad. Hij heeft altijd erg veel liefde gehad en gegeven en we hadden de keuze om hem rustig thuis in te laten slapen op een prachtig mooi plekje in de tuin, waar hij altijd zo heerlijk rond kon struinen. Het vond ook plaats met alle mensen erbij die zijn beste vrienden waren, dus het was ook goed. Maar sjemig zeg, wat doet het pijn en wat mis ik hem nog altijd intens!

Het bericht Afscheid van een grote vriend verscheen eerst op Dierenkliniek Oost-Betuwe.

Eerst dachten we dat Mila begon te spugen vanwege de antibiotica die ze kreeg. Op zo’n jong maagje is het niet raar dat er sneller bijwerkingen kunnen ontwikkelen, maar ook na het aanpassen van de medicatie knapt Mila niet op. Toen Mila en Milo bij ons op het avondspreekuur verschenen begonnen we ons toch wel steeds meer zorgen te maken. Het was ongewoon hoe lang ze bleef kwakkelen en met name de knijpende ademhaling paste niet in een herkenbaar verloop van de niesziekte, zoals we die vaker tegenkomen bij kittens. Zou er een longontsteking ontwikkelen? Is haar middenrif wel goed ontwikkeld? Milo, die ondertussen straalde, leek op zijn manier steun te bieden aan zijn kleine verzwakte maatje Mila. Ze zochten elkaar heel duidelijk op, maar Mila had de puf niet om verder heel actief mee te doen.

We besloten röntgenfoto’s te gaan maken en toen moesten onze hersenen even flink aan het werk. Radiologie is sowieso een vak apart, maar de afwijkingen die we nu zagen (foto hieronder) hadden we nog nooit zo gezien bij een kat. Er zat nog inhoud voorin haar slokdarm die niet goed leek te ledigen en daarnaast herkenden we het beeld van een longontsteking door verslikking. De slokdarm leek op een bepaald punt te worden afgekneld, hetgeen het braken zou kunnen verklaren. Na contact met een radioloog ontstond de verdenking van een aangeboren bloedvatafknelling bij haar hart. We wisten met deze bevinding dat er nu haast was om de diagnose rond te krijgen, omdat het met de huidige ademproblemen anders verkeerd af zou lopen.

Mila is verwezen naar de dierenarts specialist-cardioloog Niek Beijerink in Vught. Daar is een hartecho en CT gemaakt waardoor de afwijkingen driedimensionaal in beeld gebracht konden worden. Er blijkt sprake te zijn van een aantal aangeboren afwijkingen rondom het hartje van Mila (PRAA en PDA). Dit zijn afwijkende bloedvatverbindingen die anders aangelegd horen te zijn of na de geboorte horen te sluiten. De afwijkende boog van de belangrijkste grote lichaamsslagader (aorta) zorgde voor beknelling van de slokdarm, en verklaarde daarmee het braken en achterblijven in groei. Zonder verder ingrijpen zou het 1,5kg wegende kittentje met deze hartafwijkingen het jaar niet eens halen, zeker niet gezien hoe snel haar toestand aan het verslechteren was.

Een moeilijke periode brak aan. De baasjes waren vastberaden te willen knokken voor Mila en dat betekende dat de cardioloog hiervoor dan operatief zou moeten ingrijpen. Mila werd gestabiliseerd met medicijnen en na een aantal dagen aftellen was het dan zover. Een spannend moment brak aan in Vught. De band met de kleine Mila was in korte tijd door alle zorg al zo bijzonder geworden, dat het uit handen geven en de controle hiermee verliezen een emotioneel moment was. Toch zaten ze in Vught zeker op de goede plek. Geheel overgelaten aan het vertrouwen in Niek en zijn team van twee chirurgisch specialisten, konden de eigenaren niet anders dan wachten op het nieuws uit de operatiekamer van hun kleine lieve Mila.

Wat een opluchting was het toen het verlossende woord daar was. De operatie was geslaagd en de nazorg kon beginnen. In de beginperiode zou Mila voornamelijk zacht voer moeten eten en nog rustig aan moeten doen met spelen. Wanneer wij later het chirurgieverslag als verwijzend dierenarts ontvangen sta ik nog altijd versteld van de kundigheid van deze specialisten. Het blijft onvoorstelbaar, een kitten van enkele maanden oud en iets meer dan 1,5kg. Dit is écht millimeterwerk geweest rondom een van de meest riskante operatiegebieden die je kunt bedenken: haar kleine hartje.

En kijk nou op onderstaande foto’s en zie het verschil! Mila straalt als nooit tevoren, kan weer gewoon brokjes eten en is geweldig haar groei aan het inhalen. We noemen haar hier inmiddels denk ik wel terecht het “wonder-kitten”. Wat een opluchting voor de baasjes, en wat heerlijk om te zien dat Milo en Mila samen verder kunnen door het leven. Het is jullie allemaal van harte gegund!

Het bericht Een terminaal kitten? verscheen eerst op Dierenkliniek Oost-Betuwe.

We kennen dit soort ‘health checks’ natuurlijk ook vanuit de humane gezondheidszorg. Een simpel praktijkvoorbeeld hiervan zijn gebitsfoto’s die tandartsen bij ons maken om de tand- en kieswortels te kunnen beoordelen. De wortels zijn immers niet aan de buitenkant te zien, terwijl deze een belangrijke reden kunnen zijn van tandproblemen. Andere bekende preventieve controles zijn bijvoorbeeld de bevolkingsonderzoeken naar borstkanker, baarmoederhalskanker en darmkanker. Ook wordt er steeds meer waarde gehecht aan de prostaatwaarde (PSA) bij mannen. Al dit soort onderzoeken hebben als doel om tijdig ziektes en problemen op te sporen en zo in een vroeg stadium de behandelkansen en prognose te vergroten. Voorkomen is immers beter dan genezen en bij onze huisdieren is dit niet anders. Sterker nog; aangezien zij ons niets kunnen vertellen en instinctief meester zijn in het verbergen van problemen, zullen wij regelmatig beroep moeten doen op aanvullende diagnostiek.

Bloedonderzoek is hier een voorbeeld van, en zeker vanaf een bepaalde leeftijd is het zinvol om een individuele normaalwaarde te hebben om bij toekomstige ziekte goed de verschillen te kunnen herkennen. Onze collega hoopte via bloedonderzoek ook zo’n normaalbeeld vast te leggen, maar ontdekte bij haar kat toch redelijk onverwachts een verhoogde schildklierwaarde. Dit duidt bij katten altijd op een te snel werkende schildklier en dit komt veel voor bij katten vanaf 10 jaar leeftijd. Onbehandeld is dit een erg gevaarlijke ziekte met risico op hoge bloeddruk, hartfalen en allerlei orgaanschade. Alle katten behouden een normale of zelfs toegenomen eetlust en dat maakt het aan de buitenkant voor eigenaren dan ook zo verraderlijk en lastig om te signaleren. Bij tijdige herkenning is dit echter een uitstekend behandelbare aandoening met een goede prognose en normale levensverwachting. Een goed staaltje speurwerk van onze paraveterinair, want haar kat kan nu gelukkig op tijd starten met de behandeling.

Verborgen problemen zien we gewoon echt heel veel bij onze huisdieren. Een nierfunctie die achteruitgaat, een bloeddruk die stijgt, een bult in de buik, een hartklep die begint te lekken…
Allerlei voorbeelden die bij een tijdige herkenning veel beter behandeld kunnen worden, dan dat we wachten op klachten en achter de feiten aanlopen om de schade te herstellen.

Niet zo heel lang geleden nog, tijdens een gebitsreiniging van een hond, heeft het ons wederom weer doen verbazen hoe zinvol het kan zijn om verder te kijken dan je neus lang is. Tandsteen en tandplak wordt veel gezien bij onze huisdieren. Echter, wat zich daaronder afspeelt wordt helaas nog erg vaak onderschat en in sommige gevallen lopen dieren hierdoor onnodig langer door met pijnklachten zonder dat ze dit duidelijk laten merken. Zoals u op onderstaande foto ziet, lijkt hier op het eerste gezicht niets aan de hand met dit gereinigde gebit. Ook bij het eetgedrag van deze hond viel niets op.

Toch merkten we tijdens behandeling van dit gebit een smalle holte (‘pocket’) tussen de kiezen die hierboven staan afgebeeld. Omdat de eigenaar ook graag een zorgvuldig overzicht wilde, hebben we een röntgenfoto van de kaak gemaakt. Hierop zagen we een gat met behoorlijke botaantasting rondom een van de kieswortels. Daar zat dus stiekem een vervelende ontsteking verstopt en dit speurwerk leidde ertoe dat deze wegrottende kies er vervolgens is uitgehaald. De kaakfoto van deze slechte kies vonden we zo illustratief dat we deze ook hieronder hebben geplaatst: je ziet het aan de buitenkant gewoon écht niet!

Huisdieren spelen tegenwoordig zo’n ontzettend belangrijke rol in ons leven en daar wilt u in goede kwaliteit dan ook zo lang mogelijk van kunnen genieten. Een jaarlijkse gezondheidscontrole bij de dierenarts helpt ontzettend om dit bij te houden. Bloedonderzoek, gebitsfoto’s, maar ook urineonderzoek en bloeddrukmetingen zijn voorbeelden van aanvullende screeningsmethodes die naar wens ook preventief kunnen worden ingezet om tijdig problemen te herkennen. De verhalen van hierboven zijn slechts enkele voorbeelden van het speurwerk wat soms nodig is om uw dier optimaal te kunnen begeleiden.

Voor alle mensen die ook een beetje meer een speurneus hebben (hier geldt niet “hoe langer de snuit…”), zult u zien dat dit echt bijdraagt naar het streven van een duurzaam samenzijn in goede gezondheid met uw lieve viervoeter.

Het bericht Speurneus   verscheen eerst op Dierenkliniek Oost-Betuwe.

De geelverkleuring ( ‘geelzucht’ ) zien we op diverse plekken ontstaan: op de lippen, de ogen, de huid en de oren en dit kan een aantal dingen betekenen. In sommige gevallen is er dan sprake van acute bloedafbraak maar met name ook leverfunctiestoornissen kunnen ditzelfde beeld geven. Uit ons bloedonderzoek blijkt dat de lever op dit moment volledig faalt. Leffe kan dus niet meer ontgiften, voelt zich ontzettend misselijk en heeft buikpijn. Niet veel later maken we een buikecho om te kijken hoe dit kan.

We zien geen galstenen of overtuigende aanwijzingen voor tumoren die galwegobstructie zouden kunnen geven, maar het leverweefsel en de galwegen zien er wel wat grilliger uit. Het beeld zou kunnen passen bij acute galwegontsteking ( ‘cholangio-hepatitis’ ), maar een kanker durven we niet met zekerheid uit te sluiten. Soms zien we namelijk al erg jonge katten met een lymfoom en voor een definitieve diagnose zou hiervoor celonderzoek nodig zijn. In overleg met de eigenaren kiezen we ervoor om de leverbiopten achterwege te laten maar de behandeling wel zo spoedig mogelijk op te starten.  

Een kat die meerdere dagen niet eet kan al in de problemen komen door leververvetting. Gezien de ernst van de problemen bij Leffe is het dus zaak dat het eten gauw weer opgepakt kan worden. We plaatsen een neussonde onder lokale verdoving, zodat we regelmatig vloeibaar voedsel kunnen toedienen zonder dat dit al te dwangmatig hoeft. We sluiten een infuus aan en starten medicatie op tegen de pijn, misselijkheid en om de ontsteking van de galwegen te behandelen. Met de eigenaren hebben we afgesproken dat we per dag heel goed evalueren of het nog perspectief heeft, want als het niet verbetert is het legitiem om gezien de toestand van nu ook over euthanasie te praten.

De eigenaren krijgen een schema mee voor de avonduren thuis en staan ook ’s nachts op om sondevoeding te kunnen geven. Leffe verdraagt dit heel goed en de volgende ochtend houden we hoop. “Het gaat redelijk. Er zit thuis al meer beweging in en hij kijkt toch wat helderder uit de ogen” hoor ik meneer nog zeggen. Ook bij ons merk ik de volgende dag dat hij wat actiever wordt, maar hij moet natuurlijk wel echt van heel ver komen. We bouwen de sondevoeding geleidelijk op en zetten de verdere behandeling voort.

Na drie dagen hoor ik plots vanuit onze kattenopname een vrolijk geluid van onze paraveterinair: “Leffe eet zelf weer wat pathé!”. Met veel geduld, aandacht en liefde wordt hij op het gemak gesteld en je merkt aan iedereen binnen het team de gigantische betrokkenheid en blijdschap met het horen van deze voorzichtige verbetering. Aan het einde van de derde opnamedag mag Leffe naar huis met medicatie, maar de sonde laten we uit voorzorg nog wel even zitten. Ik heb elke dag nog even contact met de eigenaren. Het eten gaat nog niet denderend, maar dankzij de sonde weten we wel zeker dat hij voldoende voeding naar binnenkrijgt.

Een week later zie ik Leffe terug op het spreekuur en het gaat fantastisch! Wat zijn de eigenaren blij hoe het gegaan is, want het was dusdanig kritiek dat het ook verkeerd had kunnen aflopen. De geelverkleuring is zoals je ziet nagenoeg verdwenen en hij is goed aangekomen in gewicht. Ook eet hij weer helemaal zelf. Toch komt er nog een gele Leffe op tafel, maar dit is de blonde variant als bedankje namens de eigenaren. Met zo’n goede afloop proosten we daar natuurlijk graag op!

Het bericht Een kritieke week verscheen eerst op Dierenkliniek Oost-Betuwe.

Sinds de komst van de pup Jobke is Drummer Boy al maanden enthousiast in de weer om haar klaar te stomen als gecertificeerd hulphond. Een aantal jaren geleden heeft hij zo ook zijn nichtje Molly grootgebracht, welke nu onvoorstelbaar mooi en dankbaar werk levert voor een eigenaresse met een spastische spierziekte.

Drummer Boy en de jonge Jobke vullen elkaar steeds meer aan in huis. Wanneer er een ondergoed uit de ladekast moet komen dan doet Jobke de lade netjes open, maar kijkt ze graag nog even af hoe haar grote voorbeeld deze dan op zijn manier weer dichtdoet. Het moet een mooi gezicht zijn om die twee zo samen te zien werken. Drummer Boy heeft op zijn beurt dit soort handelingen zelf ook ooit mogen leren van Sunny, welke helaas nu niet meer leeft. Het is bijna als grootouders die hun kleinkinderen allerlei vaardigheden leren, van generatie op generatie. Dankzij honden als Drummer Boy en een eigenaresse die zich hiervoor blijft inzetten, gaat waardevolle kennis niet verloren en blijven er honden opgeleid worden die hard nodig zijn voor hulpbehoevende mensen.

Amper een maand geleden hebben we Drummer Boy dan toch in bescherming moeten nemen. Zelf zou hij het nooit toegeven, want pijn geeft deze ontzettend lieve Labradoodle zelden aan. Het viel echter al wat langere tijd op dat het oppakken van spullen steeds minder goed verliep en de kracht in de bek meer en meer leek te ontbreken. Na diverse specialistische diagnostiek en behandelingen hebben we uiteindelijk wel samen moeten constateren dat Drummer Boy afgekeurd moest worden vanwege deze beperkingen. Het zou niet eerlijk meer zijn om hem veelvuldig dingen te laten oppakken met de bek. “Drummer Boy behoort zeker tot een van de meest fantastische hulphonden die ik ooit heb gehad,” aldus het huidige baasje.

Begin mei vonden we bij hem plots een woekering onderaan de kaak. Je mocht er zo aan voelen en pijn gaf hij niet aan, maar de streng was een vreemde en dat beviel ons niet. Kon het kanker zijn? En zo ja, in hoeverre zou dit dan behandelbaar zijn? Zulke bulten zijn altijd spannend. Onder narcose hebben we eerst een kaakfoto gemaakt en konden we de streng vervolgen tot in de bek. Onderop bij de tong zat een minuscuul klein gaatje wat ons op het juiste spoor zette. Het strengetje werd opengesneden en daar kwam tot onze grote verbazing een soort naaldje of spijkertje bovendrijven. Het bleek te gaan om een kantklosspeldje van het fijnste type: een ware verrassing maar gelukkig ook direct een goede verklaring voor de zwelling!

De eigenaresse was heel erg opgelucht. Ze denkt dat tijdens het hobbyen een kantklosspeldje op de grond moet zijn gevallen. Drummer Boy heeft dit netjes willen opruimen, maar hierbij is het fijne naaldje waarschijnlijk met het oppakken onder de tong weggeschoten. Deze is vervolgens verder gaan migreren en heeft als een soort splinter die zich eruit probeert te wurmen de woekering bij de kaak veroorzaakt. Toch heeft hij nooit iets van pijn of ziekte aangegeven, terwijl we toch echt ter hoogte van dat scherpe speldje gevoeld hebben. Een bijzondere vondst mag het zo zeker genoemd worden, en dat past dan ook wel weer bij zo’n bijzondere hond!

Het bericht Een helpende hand verscheen eerst op Dierenkliniek Oost-Betuwe.

Het vermenselijken van onze huisdieren zien we steeds meer en dan heb ik het niet over de Chihuahua met een gebreid truitje, de roze halsband met diamantjes of het stoere passende bomberjack bij een Peruaanse Naakthond. Nee, het vermenselijken is op zich wel begrijpelijk als je ziet hoeveel moois onze huisdieren als steeds volwaardiger gezinslid voor ons betekenen. In deze vluchtige wereld helpen ze ons tot rust te komen en doen ze ons beseffen wat er nou echt belangrijk is. De dankbaarheid die dieren uitstralen voor de zorg die je voor ze hebt, het vertrouwen, de lol die je kunt hebben van hun streken of de troost die ze bieden wanneer je verdrietig bent. Ze dragen bij aan ons geluk en verlagen onze dagelijkse stress. Zeker in gevallen van eenzaamheid of posttraumatisch trauma vervullen dieren een ontzettend belangrijke rol in ons leven.

Ook de mogelijkheden in de dierenzorg lijken te vermenselijken. Inmiddels worden in de grotere klinieken kunstheupen gezet of kan een 3D-geprinte plaat helpen om ingewikkelde botfracturen te repareren. Het onderscheid tussen een mensennaam en een dierennaam (voor zover dit afgebakend is) wordt ook steeds twijfelachtiger. Als je bepaalde afspraakonderwerpen in onze agenda zou gaan vermenselijken zal dat waarschijnlijk voor de nodige hilariteit gaan zorgen. Stel dat je in de veronderstelling bent de dagagenda van de huisarts door te nemen en je ziet dat Bram straks langskomt omdat hij last heeft van een aanhoudende stijve plasser, Jeff zijn eigen ontlasting eet, Sophie alsmaar met de kont over de grond schuurt of Bob die teef van een buurvrouw ongewenst heeft gedekt, denk ik dat het goed is dat we niet alles tot de menselijke verbeelding moeten laten spreken.

Het binnenroepen van de afspraak roept zo nu en dan ook wel eens wat twijfel op. Meestal roepen we het dier bij naam binnen, maar soms vraag ik mij wel eens hardop af of mensen het expres doen om de dierenarts te plagen bij zo’n begroeting. Je snapt dat wij liever de naam van de eigenaar kiezen wanneer de hond zoals afgelopen week ‘Trutje’ heet. Of moet ik de eigenaresse soms recht in de ogen aankijken, Trutje vanuit een volle wachtkamer binnenroepen, terwijl iedereen misschien wel denkt dat ik het zonder enig fatsoen tegen mevrouw heb? Ik denk dat ik achteraf misschien wel heel bewust de diernaam tijdens dat desbetreffende consult geen moment heb uitgesproken: “Hoe is het nu met … ”

Tja, uiteindelijk besef ik nu wel dat het toch eigenlijk echt hun eigen ‘probleem’ is als ze hun dier zo willen apporteren in het park. En mocht je nu denken dat ik voor dit verhaal met ‘Trutje’ een hele grote uitzondering er toevallig uit heb gevist, kan ik je bij deze vertellen dat we drie Trutjes hebben in ons praktijkbestand: een Teckel, een Franse Bulldog en een hoogbejaarde Chihuahua. Je zult er denk ik verder versteld van staan wat voor ‘bijzondere’ namen we nog meer tegenkomen. Aan de andere kant is het ook wel weer geniaal om ‘de Sjaak’ (kat), ‘Professor Moriarty’ (konijn), ‘meneer Pastoor’ (konijn), ‘Beethoven’ (kat), of ‘Shakira’ (hond) binnen te mogen roepen.

Terug naar Ruud. De eigenaren vroegen aan ons of het nog mogelijk was om een naamswijziging door te voeren. Natuurlijk was dit geen probleem en is dit bij lange na niet zo ingewikkeld als wanneer een mens dit zou willen. Ruud had anders moeten wachten totdat hij achttien jaar oud zou worden, wat natuurlijk een beetje oneerlijk zou zijn voor een kat. We waren wel benieuwd naar de achterliggende reden. Wat bleek? De baby thuis kon geen Ruud zeggen maar wel ‘miauw’, en zo geschiedde het. Ruud gaat voortaan door het leven als ‘Meester Miauw’ en we zullen hem de volgende keren dan ook graag zo binnenroepen!

Het bericht Een andere identiteit verscheen eerst op Dierenkliniek Oost-Betuwe.

Luna was ontzettend sloom, begon te zwalken tijdens het wandelen en eenmaal bij ons bleek haar bloedsuiker enorm hoog. De eigenaar van deze lieve Briard had inmiddels al aardig wat ervaring met prikken gekregen, dus alle routine vragen omtrent het juiste gebruik en bewaring van de insuline hielpen mij niet echt verder waarom het suiker ineens ontregeld was. Eerst dacht de eigenaar dat de nieuwe wintertijd bijdroeg aan de problematiek en Luna had in deze periode ook andere voeding gekregen. Echter, omdat het ophogen van de insuline thuis geen effect had en we met het lichamelijk onderzoek geen duidelijke oorzaak konden vinden besloten we dat er aanvullend onderzoek nodig was.

Dieren kunnen behoorlijk ziek worden van een ontregelde suikerspiegel en als hier niets aan gedaan wordt kan dit zelfs levensbedreigend worden. Voeding speelt natuurlijk ook een belangrijke rol bij diabetici, maar de manier en snelheid waarmee Luna ziek was geworden maakte het onwaarschijnlijker dat dit de reden was dat het suiker omhoog geschoten was. Ondanks dat zij geen ander plasgedrag vertoonde zijn we toch eerst gestart met een urineonderzoek en dit bleek gelukkig een goede zet.

Het bleek uit de urine uitslagen dat Luna een blaasontsteking had. Een verborgen ontsteking kan heel goed zorgen voor ontregeling van de suikerwaardes. We hebben dit in het verleden al vaker gezien bij dieren met gebitsontstekingen, waarbij de suikerspiegel na een professionele gebitsreiniging weer normaliseerde. Diabetici zijn infectiegevoeliger en hun wondgenezing is slechter. Zo kan bijvoorbeeld aanwezige tandplak en tandsteen als bron van bacteriën er al toe leiden dat een diabeet slecht in te stellen is. Het blijft dus altijd opletten bij deze patiënten.

Luna knapte met een antibioticakuur heel vlot op en het gaat nu ontzettend goed. De urinewaardes zijn genormaliseerd en ze is weer als een jonge hond die heerlijk actief mee kan rennen zonder problemen!

Het bericht Ontregeld verscheen eerst op Dierenkliniek Oost-Betuwe.

Tinguely zit zwak en futloos in elkaar gedoken en kijkt ons dof aan. “Hij voelt zich echt beroerd,” zegt het baasje. Ik bevestig dit en leg uit dat zijn hoge nierwaardes voor flink wat misselijkheid zorgen. Het blijft even stil en ik zie de terechte bezorgdheid, maar dan begin ik met mijn uitleg. “Op dit moment falen zijn nieren en als we niets doen dan gaat dit verkeerd aflopen. Wanneer we echt wat willen dan zullen we hem moeten opnemen voor infuustherapie en aanvullende onderzoeken verrichten naar de oorzaak van het nierfalen.” Dat laatste is iets waar veel eigenaren nog van opkijken wanneer ik dit vertel, maar om een eerlijk advies te kunnen geven over de prognose en de juiste behandeling in te zetten is dit ontzettend belangrijk. Er zijn namelijk verschillende oorzaken mogelijk waarom de nieren slechter gaan functioneren. Een dier met nierkanker vergt bijvoorbeeld een totaal andere behandeling dan een dier met bloeddrukproblemen, steentjes in de plasbuis, chronische nierziekte of een vergiftiging.

Dag één van de opname. Het infuus is geplaatst en de vocht- en elektrolytenbalans wordt gecorrigeerd. Ook krijgt Tinguely medicatie tegen de misselijkheid en wordt het lekkerste zachtvoer geserveerd dat we in huis hebben. Eten zit er voor vandaag nog niet in, maar wanneer wij hem de tweede dag zien heeft hij duidelijk al wat meer trek. Hij heeft niet meer gespuugd en is zichtbaar blij met alle extra aandacht die hij krijgt van ons team.

We besluiten uiteindelijk om voor verdere diagnostiek te gaan. De bloeddrukwaardes zijn goed en met het maken van de buikecho zie ik een licht verwijd nierbekken en troebele urine in de blaas. “Tinguely lijkt sinds gisteren meer aandrang te krijgen met plassen zonder dat dit altijd even goed lukt”, geeft de eigenaresse aan. Met een steriele echogeleide punctie nemen we urine af. Onder de microscoop zijn geen urinewegkristallen te vinden, maar een aanvullende kleuring laat ontzettend veel ontstekingscellen zien. De urine gaat op kweek en dan hebben we eindelijk duidelijkheid. Tinguely heeft een nierbekken-urinewegontsteking door een gemene bacterie, iets wat bij katten niet zo vaak voorkomt. “We zullen starten met antibiotica en blaasontspanners.”

De dag na het bezoek bel ik even om te horen hoe het gaat. Het gaat redelijk. Tinguely heeft minder aandrang en in ieder geval weer goed geplast. Gelukkig wordt de eigenaresse ook steeds handiger met het geven van de pillen, want menig katteneigenaar zal begrijpen dat de voorgeschreven zes weken medicatie toedienen een hele uitdaging kan zijn.

Nu, ruim twee maanden later zie ik deze stoere kat terug op controle. Tinguely ziet er prachtig uit, een heldere blik, glanzende vacht en bijna een halve kilo in gewicht aangekomen. Hij kruipt niet meer weg en wilt ook zijn snoepjes weer eten. “Ik heb mijn kat weer helemaal terug!” hoor ik haar nog zeggen. We nemen bloed af en niet veel later kan ik de eigenaresse eindelijk ook definitief verblijden: de nierwaardes zijn perfect gedaald en weer helemaal normaal. Met een glimlach sluiten de assistente en ik het avondspreekuur af. Graag gedaan Tinguely, wij zijn nu ook blij!

Het bericht Ziek voor de kerst verscheen eerst op Dierenkliniek Oost-Betuwe.